Politie op bezoek

De wijkagente was woensdagmorgen 13 februari op bezoek bij de KIC groep in Stolwijk. Zij luisterden naar verhalen over de Do’s en Dont’s in Nederland. Wanneer bel je 112 bellen, wat doe je als je slachtoffer wordt van huiselijk geweld, wanneer is samenscholing strafbaar en waarom moet je tot je 16e jaar verplicht naar school. Deze en vele andere onderwerpen werden bespreekbaar gemaakt. Dank aan Marjan en Maryam voor hun boeiende presentatie. En zoals we ook vanmorgen ontdekten: de politie is er voor iedereen.

Stichting Leergeld

Minimaregelingen zijn er al heel lang in de gemeente Krimpenerwaard. Veel van de gezinnen die wij ontmoeten maken er dankbaar gebruik van. Op 1 januari 2019 is er veel veranderd door de uitbesteding van een aantal minima regelingen aan Stichting Leergeld. KIC maakte een duidelijke PowerPoint die in de verschillende groepen wordt getoond en toegelicht. Tijdens de ontmoetingsochtenden worden de dames geholpen bij het aanvragen van de Kindpas, een fiets, een computer of een verjaardagspakket.

Zwemdiploma’s A en B

Maandag 28 januari was het feest in de Hofstee in Bergambacht. Voor de vierde keer werd er diploma gezwommen door niet-Westerse vrouwen afkomstig uit landen waar het halen van een zwemdiploma niet gebruikelijk is, zeker niet voor volwassenen. Wethouder Lavinja overhandigde 12 diploma’s aan de trotse vrouwen. Wekelijks wordt er op maandag ochtend zwemles gegeven door gediplomeerd personeel. Opgeven kan op de plaatselijke ontmoetingsgroepen.

Trots!

Onlangs vroeg één van de vrijwilligers mij dat: Ben je niet enorm Trots op KIC? Ik antwoordde zonder na te denken: “Ja, natuurlijk!”. Maar, ik zal het eerlijk bekennen, tegelijk dacht ik ‘mag ik dat wel zeggen?’. Het is niet zo Nederlands om dat te zeggen, toch? Ik vermoed zo maar dat dat een vraag op het inburgeringsexamen kan zijn:
Wat past het beste bij de Nederlandse cultuur?
a) Trots
b) Nuchter
c) Vrijheid

Als Nederlander ben ik het meest trots op antwoord B, dat antwoord van “doe maar gewoon dan doe je gek genoeg”. Dat is ook wat ik ontmoet bij onze vrijwilligers. Als je hen een compliment geeft voor het vele werk wat ze verzetten is de reactie vaak: “Het is toch normaal?”. Als we jullie uitnodigen voor een gezellige vrijwilligersbijeenkomst, dan horen we al snel: “ik kan dan niet want ik moet dan nog even met statushouder X dit en dat doen”. Van die heerlijke nuchtere reacties van gewone mensen.

En juist die gewone mensen hebben, in het 3,5 jarig bestaan van KIC, prachtige prestaties neergezet! Ik denk daarbij aan allerlei activiteiten zoals de ontmoetingsgroepen, taalmaatjes, taalstages, begeleiding naar werk, interculturele café’s, zwemlessen, Wereldvluchtelingendag, enz. Wat is daar een energie in gaan zitten!

Dat is echter niet waar we bij KIC trots op zijn, op al die inspanningen. Nee, waar we pas echt trots op zijn is dat we onze statushouders ontmoeten, ze welkom heten, met ze mee mogen lopen, ze op weg mogen helpen. We zijn trots op de stappen die “onze” statushouders zetten. Elke dag een beetje beter Nederlands spreken. Op taalstage. Vrijwilligerswerk doen. Werken. Met een variant op Loesje zou ik willen zeggen: Integreren gaat ’t makkelijkst met een KIC vrijwilliger.

En ja daar ben ik, als voorzitter, aan het eind van 2018 enorm trots op! Al die vrijwilligers die zich op deze manier verbinden aan onze medeburgers. Daarom wil ik op deze oudejaarsdag tegen al onze vrijwilligers zeggen:

Bedankt, ik ben trots op jullie!

Ook Helma en Wilbert, enorm bedankt voor jullie inzet!

Maar natuurlijk zijn wij het meest trots op onze statushouders. Zij studeerden hard op de moeilijke Nederlandse taal. Ze leerden zwemmen. Zij leerden steeds meer van de Nederlandse Cultuur en van de Nederlandse mensen kennen. Zij gingen op taalstage, deden vrijwilligerswerk of vonden een baan. Daarom zou ik tegen hen allemaal willen zeggen:


Ik ben trots op jullie! Ga zo door en voel je thuis.

Ik wens iedereen een prachtig 2019, waarin we ons inzetten voor een prachtige samenleving. Een samenleving waarin voor iedereen plek is. Een samenleving waar statushouders en KIC zich samen voor inzetten!

Mede namens het bestuur,

Herman Stomphorst

Verborgen Verleden

Onder leiding van de kunstenaars Ina Hoeneveld, Anita van Ast en Bascha zijn er voor de KIC groep Lekkerkerk  3 avonden georganiseerd voor vluchtelingvrouwen en kinderen in het Cultuurhuis Krimpen aan de Lek. Het thema ‘Verborgen Verleden’ werd besproken en verbeeld door naar buiten te gaan en samen bladeren van verschillende bomen van de grond  op te rapen.  Een blad dat van de boom gevallen is, groeide eerst aan de boom en hing vrolijk te wapperen in de wind en in  de zon en  had een heel ander verleden. Aan de hand van deze bladeren werden de vrouwen en kinderen uitgenodigd om zelf een verhaal te vertellen over hun verborgen verleden en ondertussen kregen de schilderijen hun vorm. Vele verhalen werden verteld. Het was al een emotionele avond maar ineens tussen al die bladeren werd er een HUIS geschilderd door 2 broertjes  van 8 en 10 jaar oud. Ze vertelden onder andere  dat hun verleden in Homs in Syrië lag en dat  daar ooit hun huis stond, maar dat het nu weg is. Stilte en emotie volgden.

Prijs gewonnen

Vrijdagavond 7 december 2018 tijdens de waarderingsavond voor vrijwilligers is het project Wereld Vluchtelingen dag Krimpenerwaard met een prijs van € 1000,- beloond. Dit project hebben we samen georganiseerd met VluchtelingenWerk Zuidwest-Nederland en Stichting SWOS . De jury noemde het verbindende aspect als doorslaggevend. Verbinding tot stand brengen tussen de vele vrijwilligers zoals begeleiders, taalmaatjes, coaches, mentoren en statushouders uit alle kernen van de Krimpenerwaard. Deze dag stond in het teken van elkaar ontmoeten, aansporen en leuke ideeën uitwisselen. Op 20 juni kwamen 150 mensen bijeen in Schoonhoven .

Reserveer al vast woensdag 19 juni 2019.

Eindelijk aan de bal………..

De jongen op de foto is een Eritrees jongetje uit Haastrecht van 8 jaar die middels een gift van het Nationaal Fonds Kinderhulp nu kan voetballen, Krimpenerwaard  Intercultureel regelde de aanvraag hiervoor. Na 3 ½ jaar geleefd te hebben in een vluchtelingenkamp in Ethiopië is het belangrijk dat hij leert (samen) spelen i.p.v. overleven. Mooi dat dit kan. Zijn vader is reuze trots en Aron geniet tweemaal per week van zijn trainingen en de wedstrijden.